பத்மாவதி கதை - விக்கிரமாதித்தன் கதைகள்!

*இரண்டாம் பதுமை மதனாபிஷேகவல்லி சொன்ன வேதாளக் கதைகள்*

*பத்மாவதி கதை*

வற்றாத கங்கை நதியோடும் வாரணாசி நகரை பிரதாபமகுடன் என்ற அரசன் ஆண்டு வந்தான்.  அவனுடைய மகன் வஜ்ரமகுடன். வாரணாசியின் இளவரசன். மந்திரி குமாரன் புத்திசரீரன் வஜ்ர மகுடனின் நெருங்கிய நண்பன். இளவரசன் அழகன், வீரன். புத்தி சரீரன் பெயருக்கேற்ப உடம்பெல்லாம் மூளை! 

இருவரும் ஒரு நாள் அருகில் உள்ள கானகத்தில் வேட்டையாடச் சென்றனர். வழியெங்கும் தென்பட்ட சிறு சிறு விலங்குகளை வேட்டையாடிபடி காட்டினுள் வந்துவிட்டனர். உச்சிப் பொழுதாகிடவே தாகமெடுத்தது. 

"புத்தி சரீரா நீர்நிலை ஏதாவது அருகில் இருக்கிறதா பார்."

"இளவரசே, அதோ அந்தப் பக்கத்தில் மேலே நீர்ப்பறவைகள் பறக்கின்றன. அங்கிருந்து வீசும் காற்று குளுமையாக இருக்கிறது. அங்கு நீர் நிலை ஏதாவது இருக்கவேண்டும். போகலாம் வாருங்கள்."

நெருங்கும் போது காற்று மேலும் குளுமை அடைந்தது. பறவைகளின் சேர்ந்திசை இருவரையும் வரவேற்றது. மரங்கள் அடர்ந்த அந்தப் பகுதியில் அழகான தடாகம் ஒன்று இருந்தது. ஆனால் இருவரும் உள்ளே இறங்கிவிடவில்லை. காரணம் தேவமங்கயரை ஒத்த இளம் பெண்கள் நால்வர் நீராடிக் கொண்டிருந்தனர். நால்வருள் பேரழகியாக விளங்கிய யுவதி மேல் வஜ்ரமகுடனின் பார்வை நிலை பெற்றது. அவள் அழகில் மயங்கி நிலைகுலைந்தான் வஜ்ர மகுடன். அந்த வனமும் அவள் வனப்பும் அந்தப் பகுதிக்குத் தனித்த சோபையை அளித்தது.  அவளுடன் இருந்த மற்ற பெண்கள், இவர்களைக் கவனிக்கவில்லை. இவள் மட்டும் பார்த்து விட்டாள். வாய்ச் சொற்களுக்கு இடமின்றி இருவரும் கண்களால் ஒருவரை ஒருவர் தழுவிக் கொண்டனர். இதனை அறியாமல் அவள் தோழியர் நீரடித்து, நீராடி விளையாடிக் கொண்டிருந்தனர். தோழியருள் ஒருத்தி, " நேரமாகிவிட்டதடி! கிளம்புவோம்." என்றாள்.  அதைக் கேட்டவுடன் ஒவ்வொருவராகக் கரையேறினர். 

இளவரசனின் மனங்கவர்ந்த அழகி, தடாகத்திலிருந்து தாமரை ஒன்றைப் பறித்தாள். தடாகத்தில் விளையாடுவதைப் போல அம்மலரைக் காதில் சூடிக் கொண்டாள். தந்தபத்திரம் என்ற காதில் அணியும் நகையைப் போலத் தாமரையையும் சுருட்டினாள். இன்னொரு தாமரை மலரைப் பறித்துத் தலையில் சூடிக் கொண்டாள். வலது உள்ளங்கையை நெஞ்சில் வைத்துக்கொண்டு ஓரக் கண்ணால் இளவரசனைப் பார்த்தாள். 

பிறகு அவள் தோழியருடன் சென்று விட்டாள்.

இளவரசன் வஜ்ர மகுடனும் அமைச்சர் மகன் புத்தி சரீரனும் தம் நகரத்துக்குத் திரும்பினர். வஜ்ர மகுடன் கானகத்தில் கண்ட தடாகப் பாவையையே எண்ணி எண்ணி மனம் சோர்ந்தான். நாள்கள் செல்லச் செல்ல எதிலும் மனம் செலுத்தாமல் கன்னிகையின் அழகிலேயே கருத்தூன்றிக் கிடந்தான். அவனது நண்பனான புத்தி சரீரன் இளவரசனின் நிலையை உணர்ந்து கொண்டான்.

"நண்பா, உனக்கு அவளைப் பார்க்கவேண்டும்போல் இருந்தால் சென்று பார்க்கவேண்டியதுதானே! ஏன் இங்கே அவள் நினைவில் கிடந்து உழல்கிறாய்?"

"புத்தி சரீரா, அதெப்படி முடியும்! அவள் தன் ஊர், பெயர் என்று எவற்றையும் சொல்லவில்லையே!"

"இளவரசே! அவள்தான் தன்னைப் பற்றிய குறிப்புகளைத் தாமரைப் பூவினால் தெரியப்படுத்தினாளே! கவனிக்கவில்லையா?"

"அ! அவள் தாமரையைக் கையில் வைத்துக் கொண்டுத் தோழியரோடு விளையாடுகிறாள் என்றல்லவா நினைத்தேன்! நீ எனக்கு விளக்கமாகச் சொல்!"

"முதலில் தாமரைப் பூவைக் காதில் சூடினாள். அவள் கர்ணோத்பலன் என்ற அரசனுடைய நாட்டின் குடிமகள் என்பதை இதன் மூலம் உணர்த்தினாள். 

பிறகு தாமரைப் பூவை அவள் தந்தபத்திரம் என்ற காதில் அணியும் நகையைப் போலச் சுருட்டினாள். இதன் மூலம்அவளது தந்தை ஒரு தந்தச் சிற்பி என்று குறிப்பிட்டாள். 

அடுத்து அவள் மற்றொரு தாமரைப் பூவைப் பறித்துத் தன் தலையில் சூடிக் கொண்டாள். தன் பெயர் பத்மாவதி என்று இதன் மூலம் உணர்த்தினாள். 

மேலும் கரத்தைக் குவித்துத் தன் நெஞ்சத்தில் வைத்துக் கொண்டாள். உன்னையும் ஓரக் கண்ணால் பார்த்தாள். தன் மனம் உனக்கே வசமாகிவிட்டது என்பதை அறிவித்தாள். 

உனக்காக நான் எல்லாத் திசைகளிலும் நம் ஒற்றர்களை அனுப்பி விசாரித்துவிட்டேன். கலிங்க நாட்டில் கர்ணோத்பலன் என்பவன் அரசனாக இருக்கிறான். அவனுடைய அரசவையில் சங்கிராம வர்த்தனன் என்ற தந்தச் சிற்பி இருக்கிறான். அவனுடைய அழகான மகளே நீ கண்ட பத்மாவதி."

இளவரசன் வஜ்ர மகுடன் மகிழ்ச்சி அடைந்தான். தனது காதல் கைகூடும் என்ற நம்பிக்கை வந்தது. இருவரும் தத்தம் பெற்றோரிடம் சொல்லிக் கொண்டு கலிங்க நாட்டுக்குச் சென்றனர். அங்கு கரனோத்பலன் ஆளும் நகரத்தை விசாரித்து அறிந்தனர். அந்நகரத்தை அடைந்து பத்மாவதியின் வீட்டைத் தேடிக் கண்டு பிடித்தனர். அதே தெருவில் சிறியதொரு வீட்டில் தனியாக வசித்து வந்த கிழவி ஒருத்தியின் வீட்டினில் இருவரும் தங்கினர்.

அமைச்சரின் மகன் புத்தி சரீரன் கிழவியிடம் பேச்சுக் கொடுத்தான்.

"பாட்டி, இவ்வூரில் இருக்கும் தந்தச் சிற்பி சங்கிராமவர்த்தனர் என்பவரைத் தெரியுமா?"

"சங்கிராம வர்த்தனரை நன்றாகத் தெரியும். அவரது மகளுக்குச் செவிலித்தாயாக இருக்கிறேன்." என்றாள் பாட்டி. 

புத்தி சரீரன் மகிழ்ந்தான். கிழவிக்குச் சில விலை உயர்ந்த பரிசுப் பொருள்கள் கொடுத்தான். கிழவியின் கண்கள் பேராசையால் விரிந்தன.

"பாட்டி, நீ ஓர் உதவி செய்ய வேண்டும். அதனை எங்கள் இருவருக்காக இரகசியமாகச் செய்ய வேண்டும். அப்படிச் செய்தால் மேலும் பல பரிசுப் பொருள்கள் தருவேன்."

ஆசை யாரை விட்டது? கிழவி சம்மதித்தாள். 

"நீ சென்று பத்மாவதியிடம், 'அவள் சில நாள்களுக்கு முன்பு வனப்பகுதியில் உள்ள தடாகத்தில் கண்ட இளவரசன் அவளைப் பார்க்க வந்திருக்கிறான்' என்று சொல். அவள் சொன்ன பதிலை என்னிடம் கூறு.

கிழவி சரியென்று தந்தச் சிற்பி வீட்டுக்குச் சென்று பத்மாவதியைச் சந்தித்தாள். அவளிடம் இளவரசன் வந்திருக்கும் செய்தியை இரகசியமாயச் சொன்னாள், பத்மாவதி அந்தக் கிழவியிடம், "என்ன சொன்னாய்?" என்று கோபமாகக் கேட்டுவிட்டுக் காப்பூரத்தில் கைகளைத் தோய்த்தெடுத்துப் பத்து விரல்களும் கன்னத்தில் பதியுமாறு அடித்து விட்டாள்!

கிழவி வீட்டுக்குத் திரும்பியவுடன் அவர்களிடம் நடந்ததைச் சொல்லித் தன் கன்னத்தைக் காட்டினாள். வஜ்ரமகுடனுக்கு வருத்தமாகப் போய்விட்டது. ஒருவேளை அவள் என்னை விரும்புகிறாள் என்று நினைத்தது தவறோ?  

புத்திசரீரன் கிழவியிடம் நடந்ததைக் கேட்டறிந்தவன், "நண்பா! கவலைப்படாதே. இப்போதும் அவள் குறியீடுகளால் சேதி சொல்லி அனுப்பியிருக்கிறாள்!”

"அப்படியா! என்ன செய்தி!?” என்றான் வஜ்ரமகுடன்.

"இப்போது நிலா இரவுகளில் ஒளிரும் காலம்! நடமாட்டத்தை எளிதில் அறிந்து விடுவார்கள். பத்து நாள்கள் கழியட்டும். அதுவரைப் பொறுமை காக்கவும். இதுதான் இச்செய்கைக்கு அர்த்தம்.”

இளவரசன்ஆறுதல் அடைந்தான். இருவரும் கிழவிக்கு மேலும் பொன்னும் பொருளும் கொடுத்து விதவிதமாகச் சமைக்கச் சொல்லி விருந்துண்டுப் பொழுதைப் போக்கினர். 

வஜ்ரமகுடன் கிழவியிடம் "இன்று பத்மாவதியிடம் சென்று  நிலைமை எப்படி இருக்கிறது?” என்று விசாரி என்று சொன்னான். அவளும் காலையில் பத்மாவதி வீட்டுக்குச் சென்று விட்டு மாலையில் வந்துவிட்டாள். 

"பாட்டி என்ன ஆச்சு?" 

"அதை ஏன் கேட்கிறீர்கள்? பத்து நாளைக்கு முன்னால் அவள் கன்னத்தில் அடித்ததை எண்ணி பயந்து ஒன்றும் பேசாமல் இருந்தேன். அவளே என்னிடம் பேச்சுக்கொடுத்து என்னை விஷயத்தைச் சொல்ல வைத்து, மூன்று விரல்களை மட்டும் சிவப்புக் குழம்பில் தோய்த்து எடுத்து என் மார்பில் அடித்து விட்டாள்.”

இளவரசன் மறுபடி குழப்பத்துடன் புத்திசரீரனைப் பார்த்தான். 

" வருத்தப்பட ஏதுமில்லை நண்பா! இன்னும் மூன்று நாள்களுக்கு வர வேண்டாம் என்று சொல்லி அனுப்பியிருக்கிறாள்.” என்றான் புத்திசரீரன். 

மூன்று நாள்கள் இளவரசன் வஜ்ரமகுடன் பொறுத்திருந்து கிழவியை மறுபடி அனுப்பி விசாரிக்கச் சொன்னான். கிழவியும் பத்மாவதியைச் சந்தித்தாள். பதிலொன்றும்  சொல்லாமல் கிழவியைத் தன்னுடன் இருக்க வைத்தாள். மாலையில் கிழவி கிளம்பும் போது போகாதே, "வாசல் வழியாகப் போகாதே! மதயானை மிதித்து விடக் கூடும். பின்பக்கம் வழியாகப் போ!" என்று பத்மாவதி அவளை அழைத்துக் கொண்டு போய், மாடியிலிருந்து ஓர் இருக்கையில் அவளை அமரச் செய்தாள். யாரும் இல்லாத நேரத்தில் தமது வேலைக்காரிகள் மூலம் கயிறு கட்டி  அந்த இருக்கையைத் தோட்டத்தில் மெதுவாக இறக்கவிடச் செய்தாள். கிழவியும் யாருமறியாமல் வீடு வந்து சேர்ந்தாள். 

நடந்தவற்றை இருவரிடமும் சொன்னாள். மறுபடி இளவரசன் குழம்பினான். 

புத்திசரீரன்  நகைத்தான். 

“நண்பனே, வஜ்ரமகுடா!  உன் எண்ணம் நிறைவேறப் போகிறது! இன்றிரவு இந்தக் கிழவி வந்த வழியே அந்த வீட்டிற்குள் செல்லலாம். வேறு மார்க்கத்தில் சென்றால் மதயானையை ஒத்த அரசருடைய வீரர்கள் கையில் சிக்க நேரிடும்.”

இளவரசன் வஜ்ரமகுடன் இரவு நேரத்தில்  தோட்டத்தை அடைந்தான். கயிற்றுடன் இறக்கப்பட்ட இருக்கை அங்கே இருந்தது. அதில் ஏறி அமர்ந்ததும் வேலைக்காரப் பெண்கள் கயிற்றை இழுத்தனர். 

அங்கே ....

மாடியில் நிலவு வெளிச்சத்தில் ஒளிரும் பாவை விளக்கைப் போல பத்மாவதி அவன் வரவுக்காகக் காத்திருந்தாள். இருவரும் காந்தர்வ மணம் புரிந்து உல்லாசமாகப் பொழுதைக் கழித்தனர். தன் மனத்துக்கு உகந்தவளைக் கண்ட மகிழ்ச்சியில் வஜ்ரமகுடன் மேலும் சில நாள்கள் அவளுடன் தங்கினான்.

இரு நாள்கள் கழித்து அவளிடம், “ அன்பே என் நாட்டு அமைச்சர் மகன் புத்தி சரீரன் என்னுடன் வந்துள்ளான். அவனைப் போய்ப் பார்க்கவேண்டும். அவனில்லாவிட்டால் நான் உன்னைப் பார்த்திருக்கவே முடியாது.” என்றான்.

“ என்ன சொல்கிறீர்கள்? அவர் எவ்வகையில் எனக்கு உதவினார்?”

“அவன் தான் நீ விடுத்த புதிர்களையெல்லாம் அவிழ்த்து  உன்னை எனக்குப் புரிய வைத்தான். அவனில்லாவிடில் நான் இல்லை!”

“இதை ஏன் என்னிடம் முதலிலேயே சொல்லவில்லை? உங்கள் நண்பர் என்னுடைய சகோதரர் அல்லவா? அவருக்கு நான் மரியாதை கொடுத்துப் பணிதல் வேண்டும்!”

“சரி பத்மாவதி! நான் புறப்படுகிறேன்.” என்ற இளவரசன் வந்துவிட்டான்.

இங்கு வந்து நடந்ததையெல்லாம் சொன்னான்.

“இளவரசனே, நீ தவறு செய்துவிட்டாய்! நான் தான் உனக்கு உதவி செய்தேன் என்பதை நீ அவளிடம் சொல்லியிருக்கக் கூடாது!” என்றான் புத்தி சரீரன்.

மறுநாள் பத்மாவதியின் வீட்டு வேலைக்காரி அங்கு வந்தாள். கையோடு அமைச்சர் மகன் உண்பதற்காகத் தின்பண்டம் கொண்டுவந்திருந்தாள். கூடவே வெற்றிலை, பாக்கு, தாம்பூலம் ஆகியவற்றையும் சேர்த்து அமைச்சர் மகனுக்குப் பத்மாவதியின் காணிக்கை என்று சொன்னாள்.

இளவரசனிடம், “இளவரசே! பத்மாவதி உங்களுக்காகச் சாப்பிடாமல் காத்திருக்கிறாள். நீங்கள் சாப்பிட வாருங்கள். இங்கு சாப்பிடாதீர்கள்!” என்று கூறினாள்.

சென்றுவிட்டாள்.

அமைச்சர் மகன் புத்தி சரீரன், “நண்பா, ஒரு வேடிக்கை காட்டுகிறேன் பார்!” என்றான்.

பத்மாவதி கொடுத்த பலகாரத்திலிருந்து ஒன்றை எடுத்துத் தெருவிலிருந்த நாய்க்குப் போட்டான். 

அது உண்பதைப் பார்த்துக்கொண்டிருக்கும்போதே செத்து விழுந்தது.

நாய் செத்ததைப் பார்த்ததும் இராஜகுமாரன் திகைத்தான்! மந்திரி குமாரன் நகைத்தான். 

"புத்தி சரீரா ! எதனால் இப்படி ஆகிவிட்டது?" 

"இளவரசே! என் புத்திசாலித்தனம் அவளுக்குப் புரிந்து போயிற்று! உங்கள் இருவரின் இரகசியம் என்னால் வெளிப்பட்டு விடுமோ என்று அஞ்சுகிறாள்! மேலும் உனது அன்பை முழுமையாக அவள் மட்டுமே பெற வேண்டும் என்று விரும்புகிறாள்! அதற்கு நான் இடைஞ்சல் என்று கருதியே கொல்லவும் துணிந்தாள்!”

"என்ன !”

"அவசரப்படாதே! அவளைச் சொல்லிக் குற்றமில்லை! அவளை அவள் உறவுகளிலிருந்தும் ஊரிலிருந்தும் பிரித்து அழைத்துச் செல்ல வேண்டும்! அப்போது நம்முடன் பழகுவாள்! எல்லாம் சரியாகிவிடும். அதற்கு நான் ஒரு யோசனை சொல்கிறேன், கேள்." 

"நண்பா! புத்திசரீரன் என்ற பெயர் உனக்கு வெகு பொருத்தம்!”

வெளியே போயிருந்த பாட்டி அவசரமாய் உள்ளே வந்து இருவரிடமும் சொன்னாள், "இந்த ஊர் அரசனின் ஆண் குழந்தை செத்துப் போனதாம்.”

"இளவரசே, வஜ்ரமகுடா! இந்தச் செய்தியையும் நாம் பயன்படுத்திக் கொள்வோம்! இன்றிரவும் நீ எதுவும் அறியாத மாதிரி பத்மாவதி வீட்டுக்குச் செல். அவளுக்கு உணவில் இந்த மருந்தைக் கலந்து மயங்கச் செய்துவிடு. அவள் மதிமயங்கிக் கிடக்கும்போது அவள் இடுப்புப் பகுதியில் உன் நகங்களினால் அருகருகே மூன்று கீறல்களை இட்டு விடு. பிறகு அவளது நகைகளை அவிழ்த்துக்கொண்டு இங்கே வந்து விடு. அடுத்துச் செய்யவேண்டுவதை நான் பார்த்துக்கொள்கிறேன்." 

வஜ்ரமகுடன், பத்மாவதியின் மாளிகைக்கு இரவு நேரத்தில் சென்றான். அவளுடன் இன்பமாகப் பேசிக் கிடந்தான். அவளுக்குத் தெரியாமல் அவள் உணவில் மயக்க மருந்தைக் கலந்து மயங்கச் செய்தான். பத்மாவதி மயங்கிச் சாய்ந்தாள். படுக்கையில் அவளைப் படுக்க வைத்து, சூலாயுதத்தால் கோடு போட்டாற் போல, அவள் இடுப்பில் நகத்தால் மூன்று கோடு இழுத்தான். அவளது நகைகளை அவிழ்த்துக்கொண்டு புத்திசரீரனிடம் வந்து கொடுத்தான்.  

புத்திசரீரன் இனி என்ன செய்ய வேண்டும் எனத் திட்டம் இட்டு, அதனை வஜ்ரமகுடனுக்கு விளக்கினான். மறுநாள் திட்டத்தைச் செயல்படுத்தினர். 

அமைச்சர் மகன் புத்திசரீரன் முனிவரைப் போல வேடம் தரித்து ஊருக்கு வெளியில் அமர்ந்து கொண்டான். இராஜகுமாரன் வஜ்ரமகுடன் அவனது சீடனைப் போல வேடம் தரித்தான். பத்மாவதியின் நகைகளுள் முத்துமாலை ஒன்றை எடுத்துக்கொண்டு நகரின் கடைவீதிக்கு வந்தான் சீடனாக வேடமிட்ட இளவரசன். முத்துமாலையை எல்லாரும் பார்க்கும்படியாகத் தூக்கிப் பிடித்தபடி விலை பேசினான். விலை கேட்டவர்களுக்கு அவர்கள் வாங்க முடியாத கூடுதல் விலையைச் சொன்னான். அரண்மனைக் காவலர்கள் சிலர் அந்த வழியாக, பத்மாவதியின் தந்தை அளித்த புகாரின் பேரில் நகையைத் தேடி வந்தனர். இளவரசன் மீது சந்தேகம் வரவே அவனைப் பிடித்துத் தலைமைக் காவலரிடம் விசாரணைக்காக அழைத்துச் சென்றனர். 

தலைமைக்காவலர் இளவரசனிடம், "மரியாதையாகச் சொல்! பார்த்தால் சந்நியாசி மாதிரி இருக்கிறாய்! இந்த முத்துமாலை உனக்கு எப்படிக் கிடைத்தது? 

சீடன் வேடத்திலிருந்த இளவரசன் வஜ்ரமகுடன், “என்னுடைய குரு இதை இன்ன விலைக்கு விற்று வரச் சொன்னார். மற்றபடி எனக்கொன்றும் தெரியாது.” என்றான். 

தலைமைக் காவலர் அவனுடன் வந்து குருநாதரைப் பார்த்து அந்த மாலை பற்றிய விவரங்களைக் கேட்டார். 

" நான் ஒரு சந்நியாசி. ஊர் ஊராகச் செல்பவன். நேற்று இரவு இங்கு வந்தேன். நடு இரவில் பேய் பிடித்த பெண்ணொருத்தி, ஆண் குழந்தை ஒன்றை எடுத்து வந்தாள். அந்தக் குழந்தையை அருகிலுள்ள மயானத்திற்கு எடுத்துச் சென்றாள். என் ஞான திருஷ்டியால் அக்குழந்தை இந்த நாட்டின் இளவரசன் என்பதை அறிந்து அவளைத் தடுக்க ஓடினேன். அவளோ என்னைத் தள்ளிவிட்டு ஓடிவிட்டாள். கந்தர் குழந்தையை என்ன செய்தாளோ. அவளுடன் சண்டையிட்டதில் அவள் கழுத்திலிருந்த முத்து மாலை என் கையோடு வந்துவிட்டது. மாலையை வைத்துக் கொண்டு நான் என்ன செய்யப் போகிறேன்? விற்றால் வழிச்செலவுக்கு ஆகும் என்பதால் விற்று வரச் சொன்னேன். சண்டையிட்டதில் என் சூலாயுதத்தால் அவளது இடுப்பில் கீறல் ஏற்பட்டது. அதை வைத்து அடையாளம் காணலாம்." என்று அவர் நம்பும்படியாகச் சொன்னான். 

தலைமைக் காவலர் யோசித்தார். 

‘மாலை பத்மாவதியுடையது. அப்படியென்றால் அவளுக்குத்தான் பேய் பிடித்திருக்கிறதா? முதலில் அவள் இருப்பில் இந்தச் சந்நியாசி சொன்ன சூலாயுதக் குறி இருக்கிறதா என்று பார்க்க வேண்டும். அது உண்மையாயின் அரசரிடம் சென்று தெரிவிக்க வேண்டும்.’

அவருடைய வேலைக்காரக் கிழவி ஒருத்தியை விட்டு பத்மாவதியைச் சோதித்து பார்க்க அனுப்பினான். அவளும் போய் விட்டு வந்து சூலாயுதக் இருப்பதாகச் சொன்னாள். இந்தச் செய்தியைத் தலைமைக் காவலர் மன்னனிடம் சொன்னார். மன்னனும், தந்தச் சிற்பி சங்கிராம வர்த்தனரின் மகள் பத்மாவதி தான் பேய் பிடித்தவள் என்ற முடிவுக்கு வந்தான். அவள் தான் தன் மகனைக் கொன்றவள் என்ற முடிவுக்கு வந்தான். அவளை என்ன செய்யலாம் என்று கேட்பதற்காக அரசன், சந்நியாசியைச் சந்தித்தான். சந்நியாசியின் ஆலோசனைப்படி பத்மாவதியை ஊருக்குள் வரக்கூடாது என்று நடுக்காட்டில் விட்டுவிட்டு வரச் செய்தான். 

தனித்துடைப்பட்ட பத்மாவதி தன் விதியையும் பெற்றோரையும் நினைத்து அழுது கொண்டிருந்தாள். அனைவரும் சென்ற பிறகு தங்கள் வேடங்களைக் களைந்து விட்டு வஜ்ரமகுடனும் புத்திசரீரனும் பத்மாவதியைச் சந்தித்து நடந்தவற்றைக் விளக்கினர். அவளும் அவர்களுடன் வரச் சம்மதித்துக் கிளம்பினாள். இளவரசனைத் திருமணம் செய்து கொண்டு மகிழ்ச்சியாக வாழ்ந்தாள். ஆனால் அவளது தந்தையும் தாயும் மகளைப் பிரிந்த சோகம் தாளாமல் ஒருவர் பின் ஒருவராய் இறந்து போயினர். 

வேதாளம் முதல் கதையைச் சொல்லி முடித்தது. 

"ஆயினும் விக்கிரமாதித்தா எனக்கு ஒரு கேள்வி இருக்கிறது. அதை நீதான் தீர்த்து வைக்க வேண்டும் ?"...

வேதாளம் விக்கிரமாதித்தனிடம் சொன்னது, "பத்மாவதியின் பெற்றோர் அவள் பிரிவு தாங்காமல் இறந்துபோயினர். அதனால் உண்டான தோஷம் இளவரசன் வஜ்ர மகுடனைச் சாருமா? அமைச்சர் மகன் புத்திசரீரனைச் சாருமா? அல்லது, பத்மாவதியைச் சாருமா? விடை தெரிந்தும் நீ சொல்லாவிட்டால் உன் தலை நூறு சுக்கலாக உடைந்துபோய்விடும்."

"மூவரையும் சாராது. புத்திசரீரன் நண்பனது காதலுக்காக உதவினான். வஜ்ரமகுடனும் பத்மாவதியும் காதலில் கண்ணில்லாமல் நடந்துகொண்டனர். ஆனால் கர்ணோத்பல நாட்டின் அரசன்? தீர விசாரிக்காமல் அரச நெறி தவறி, தவறான தீர்ப்பு தந்தான். எனவே தோஷம் அவனையே சாரும்." என்று விக்கிரமாதித்தன் விடை தந்தான். 

தன் மெளனம் கலைத்துவிட்டு வேதாளம் கேட்ட புதிருக்குச் சரியான விடை கொடுத்த விக்கிரமாதித்தனின் தோளில் இருந்த வேதாளம், பறந்து சென்று முருங்கை மரத்தின் உச்சியில் தலைகீழாகத் தொங்கியது. 

தன் முயற்சியில் சற்றும் தளராத விக்கிரமாதித்தன் மீண்டும் முருங்கை மரத்தில் ஏறினான். வேதாளத்தை வீழ்த்தி, அதை முதுகில் சுமந்து மீண்டும் நடக்கத் தொடங்கினான்.!